پسری از نسل باران

کاش چون پاییز بودمکاش چون پاییز خاموش وملال انگیز بودم. برگهای آرزوهایم , یکایک زرد می شد,آفتاب دیدگانم سرد می شد, آسمان سینه ام پر درد می شد ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زداشک هایم همچو باران دامنم را رنگ می زد. وه ... چه زیبا بود, اگر پاییز بودم,وحشی و پر شور ورنگ آمیز بودم, شاعری در چشم من میخواند ...شعری آسمانیدر کنارم قلب عاشق شعله می زد, در شرار آتش دردی نهانی. نغمه ی من ...همچو آواری نسیم پر شکستهعطر غم می ریخت بر دلهای خسته. پیش رویم :چهره تلخ زمستان جوانی پشت سر :آشوب تابستان عشقی ناگهانی سینه ام :منزلگه اندوه و درد وبد گمانی. " کاش چون پاییز بو...

ادامه مطلب